গীৰ সোমনাথ, ১১ জানুৱাৰী (হি.স.)। সোমনাথক ৰক্ষা কৰি প্ৰাণ আহুতি দিয়া সাহসী যোদ্ধাসকলক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাই গুজৰাটৰ পবিত্ৰ সোমনাথ মন্দিৰ পৰিসৰত দেওবাৰে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে শৌৰ্য্য যাত্ৰাৰ নেতৃত্ব দিয়ে। ১০২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত মেহমুদ গজনীৰ আক্ৰমণৰ ১০০০ বছৰীয়া জয়ন্তী আৰু মন্দিৰ পুনৰ নিৰ্মাণৰ ৭৫ বছৰীয়া জয়ন্তী উপলক্ষে সোমনাথ স্বাভিমান পৰ্বৰ অংশ হিচাপে শৌৰ্য্য যাত্ৰাৰ আয়োজন কৰা হৈছিল।
শৌৰ্য্য যাত্ৰাত ১০৮টা ঘোঁৰাৰ প্ৰতীকী শোভাযাত্ৰা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল, যিয়ে সাহস, শৌৰ্য্য আৰু ত্যাগৰ প্ৰতীক আছিল। শংখ চক্ৰৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা এই শোভাযাত্ৰাৰ সামৰণি পৰে হামিৰজী গোহিল চক্ৰত। শোভাযাত্ৰাৰ সময়ত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে সোমনাথ মন্দিৰ ৰক্ষাৰ সময়ত শ্বহীদ হোৱা দুগৰাকী মহান যোদ্ধা হামিৰজী গোহিল আৰু ভেগাজী ভিলৰ প্ৰতিমূৰ্তিত মাল্যাৰ্পণ কৰে। তেওঁ মন্দিৰ কমপ্লেক্সৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওচৰত স্থাপন কৰা চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেলৰ প্ৰতিমূৰ্তিকো শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনায়, যাৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত স্বাধীনতাৰ পিছত সোমনাথ মন্দিৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হয় আৰু ১৯৫১ চনত ভক্তৰ বাবে পুনৰ মুকলি কৰা হয়।
শৌৰ্য্য যাত্ৰাৰ পিছত প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ছ’চিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্ম এক্সত তিনিটা পৃথক পোষ্টৰ জৰিয়তে বীৰ হামিৰজী গোহিল, ভেগাজী ভীল আৰু চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেলক স্মৰণ কৰে। তেওঁৰ সাহস আমাৰ সভ্য স্মৃতিত যুগ যুগ ধৰি খোদিত হৈ থাকিব। আমাৰ সভ্যতাক নৃশংস শক্তিৰে চেপি ধৰিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰাসকলৰ বাবে তেওঁৰ সাহস এক কালজয়ী উত্তৰ।
ভেগাজী ভীলক স্মৰণ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কয় যে তেওঁৰ সাহস সোমনাথৰ ইতিহাসৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। তেওঁ কেতিয়াও অমানৱীয় হিংসাৰ ভাবুকিৰ ভয় কৰা নাছিল আৰু পবিত্ৰ মন্দিৰৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত শেষলৈকে অটল আছিল। তেওঁ প্ৰমাণ কৰিলে যে সোমনাথৰ প্ৰকৃত শক্তি ভাৰত মাতৃৰ অগণন সন্তানৰ দৃঢ়তাৰ পৰাই আহে।
চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেলক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাই প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কয় যে তেওঁৰ অবিহনে আজিৰ ভয়ংকৰ সোমনাথ মন্দিৰ সম্ভৱ নহ’লহেঁতেন। ১৯৪৭ চনৰ দীপাৱলীৰ সময়ত তেওঁ ধ্বংসস্তূপ হৈ পৰা সোমনাথক দেখি গভীৰভাৱে দুখী হৈ মন্দিৰটো ভৱ্যতাৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ সংকল্প লয়। ১৯৫১ চনত ভক্তৰ বাবে মন্দিৰৰ দুৱাৰ মুকলি কৰাৰ সময়ত তেওঁ আৰু জীয়াই নাছিল যদিও এই ঐশ্বৰিক পৰিসৰত তেওঁৰ অদম্য ইচ্ছা আৰু দৃষ্টি এতিয়াও স্পষ্টভাৱে দেখা যায়।
বীৰ ভেগাজী ভীল
ভেগাজী ভীল আছিল গিৰ অঞ্চলৰ এজন বিশিষ্ট ভীল মুখীয়াল। ১২৯৯ খ্ৰীষ্টাব্দত দিল্লী চুলতানৰ সেনাপতি উলুগ খানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ হামিৰজী গোহিলৰ সৈতে সোমনাথ মন্দিৰ ৰক্ষা কৰে। তেওঁৰ ভীল সৈন্যই শত্ৰু সৈন্যক কাঁড়ৰ ঢৌৰে প্ৰচণ্ড ক্ষতিসাধন কৰিছিল। অমানৱীয় হিংসাৰ ভাবুকি দিয়াৰ পিছতো তেওঁ শেষলৈকে দৃঢ়তাৰে থিয় দি মন্দিৰ ৰক্ষা কৰাৰ সময়তে শ্বহীদত্ব লাভ কৰে। সোমনাথৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ লগত জড়িত লোককথাত তেওঁৰ বলিদান অমৰ হৈ পৰিছে।
বীৰ হামিৰজী গোহিল
বীৰ হামিৰজী গোহিল গুজৰাটৰ লাঠি (অৰ্থিলা) অঞ্চলৰ মাত্ৰ ১৬ বছৰীয়া গোহিল বংশৰ এজন যুৱ ৰাজপুত মুখীয়াল আছিল। ১২৯৯ খ্ৰীষ্টাব্দৰ একেটা আক্ৰমণৰ সময়তে অলপতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছতো তেওঁ সহযোগী যোদ্ধা কিছুমানক সংগঠিত কৰি কেইবাদিনো ধৰি বহু উচ্চমানৰ শত্ৰু বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল। সোমনাথ মন্দিৰৰ ৰক্ষাৰ বাবে শেষ নিশ্বাসলৈকে যুঁজি তেওঁ শ্বহীদ লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ বীৰত্ব সোমনাথৰ ইতিহাসৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ আৰু মন্দিৰ পৰিসৰত তেওঁৰ স্মৃতিত স্থাপন কৰা স্তম্ভটোৱে এতিয়াও তেওঁৰ বীৰত্বৰ কাহিনী বহন কৰি আছে।
চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেল
চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেলে ১৯৪৭ চনত জুনাগড় ভাৰতৰ সৈতে একত্ৰিত হোৱাৰ পিছত সোমনাথ মন্দিৰৰ ধ্বংসাৱশেষ পৰিদৰ্শন কৰি গভীৰভাৱে আৱেগিক হৈ পৰিছিল। সেই বছৰেই দীপাৱলী উপলক্ষে তেওঁ মন্দিৰ পুনৰ নিৰ্মাণৰ সংকল্প লয়। তেওঁৰ প্ৰবল ইচ্ছাশক্তি আৰু জনসমৰ্থনত সোমনাথ মন্দিৰৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ কাম আৰম্ভ হয়। চৰ্দাৰ পেটেলৰ মৃত্যুৰ পিছতো এই কাম চলি থাকিল আৰু ১৯৫১ চনৰ ১১ মে’ত ৰাষ্ট্ৰপতি ড০ ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদে ভক্তৰ বাবে মন্দিৰৰ দুৱাৰ মুকলি কৰে।
हिन्दुस्थान समाचार / মনোজ কুমাৰ শইকীয়া
