আহমেদাবাদ, ০৯ জুন (হি.স.)। জাম্বিয়াৰ শিক্ষয়িত্ৰী চিতুলা এলবাৰ্টে কল্পনাও কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন যে তেওঁৰ এই সৰু সৰু প্ৰচেষ্টাই এদিন বিশ্বৰ মঞ্চত উপনীত হ’ব। কিন্তু আজি তেওঁৰ এই পদক্ষেপে জাম্বিয়াত যোগক এক নতুন পৰিচয় দিয়াই নহয়, আফ্ৰিকাত এই পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় শাখাৰ সম্প্ৰসাৰণৰ বাবেও এক আদৰ্শ দাঙি ধৰিছে। প্ৰথম বিশ্ব যোগাসন চেম্পিয়নশ্বিপৰ সময়ত আহমেদাবাদৰ ই কে এ এৰিনাই এই পৰিৱৰ্তন সাক্ষী হৈছিল, য’ত জাম্বিয়াকে ধৰি কেইবাখনো আফ্ৰিকান দেশৰ খেলুৱৈয়ে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, যিয়ে প্ৰমাণ কৰিছিল যে যোগে এতিয়া সীমান্তৰ বাহিৰত বিশ্বব্যাপী ক্ৰীড়া পৰিচয় লাভ কৰিছে।

ভাৰতীয় প্ৰেৰণাৰে আৰম্ভ হোৱা এক যাত্ৰাঃ

আশীৰ দশকৰ শেষৰ ফালে চিতুলা এলবাৰ্ট যোগৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়া হৈছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ অঞ্চলত বসবাস কৰা ভাৰতীয় মূলৰ এজন ব্যক্তিয়ে তেওঁক যোগৰ মূল কথাবোৰ শিকাইছিল। এই অভিজ্ঞতাই পিছলৈ তেওঁৰ জীৱনৰ দিশত পৰিণত হ’ল। শিক্ষক আৰু পিছলৈ ভাইচ প্ৰিন্সিপাল হোৱাৰ পিছত এলবাৰ্টে উপলব্ধি কৰিলে যে যোগাসন শিশুৰ স্বাস্থ্য, অনুশাসন আৰু মানসিক ভাৰসাম্য উন্নত কৰাৰ বাবে এক ফলপ্ৰসূ আহিলা হ’ব পাৰে। তেওঁ নিজৰ বিদ্যালয়ত ক্ষুদ্ৰ যোগাসনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল আৰু ইয়াক শাৰীৰিক শিক্ষাৰ কাৰ্য্যকলাপৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিছিল। অৱশ্যে আৰম্ভণিটো সহজ নাছিল। যোগাসনক স্থানীয়ভাৱে সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চোৱা হৈছিল আৰু বহুতে ইয়াক ফিটনেছৰ অনুশীলনতকৈ ধৰ্মীয় অনুশীলন বুলি গণ্য কৰিছিল। সম্পদৰো যথেষ্ট অভাৱ আছিল।

যোগাসনৰ মেট অনুশীলনৰ বাবে উপলব্ধ নাছিল, গতিকে এলবাৰ্টে পুৰণি বস্তা আৰু কাপোৰ চিলাই অস্থায়ী মেট তৈয়াৰ কৰিছিল। মাত্ৰ পাঁচজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৈতে আৰম্ভ হৈছিল যোগ অভিযান। লাহে লাহে আগ্ৰহ বাঢ়ি আহিল আৰু বিদ্যালয়ৰ সীমাৰ বাহিৰলৈও এই পদক্ষেপ সম্প্ৰসাৰিত হ’বলৈ ধৰিলে। এলবাৰ্টে ডিজিটেল মাধ্যম ব্যৱহাৰ কৰি নিয়মীয়া যোগাসনৰ অধিবেশন সম্প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যাৰ ফলত জাম্বিয়াৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আকৰ্ষণ কৰা হয়।

২০২০ চনত এই যাত্ৰাৰ এক টাৰ্নিং পইণ্ট হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল যেতিয়া ভাৰতীয় মূলৰ এগৰাকী মহিলাই স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে যোগাসনৰ মেট যোগান ধৰিছিল। সীমিত সম্পদেৰে বৃদ্ধি পোৱা আন্দোলনৰ বাবে এই সমৰ্থন নিৰ্ণায়ক বুলি প্ৰমাণিত হ’ল।

চৰকাৰী স্বীকৃতি আৰু সংগঠিত বৃদ্ধি

আগন্তুক বছৰবোৰত যোগৰ জনপ্ৰিয়তা বাঢ়ি গৈ থাকিল। অধিক বিদ্যালয়ে যোগদান কৰিলে আৰু ইয়াক খেল হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ দিশত কাম আৰম্ভ হ’ল। ভাৰতীয় সম্প্ৰদায়ৰ সহযোগত এটা প্ৰতিষ্ঠানিক কাঠামোৰ সৃষ্টি হ’ল, আৰু ২০২২ চনত দেশৰ যোগ সংস্থাটোৱে চৰকাৰী স্বীকৃতি লাভ কৰে।ইয়াৰ পিছত ২০২৪ চনৰ পৰা জাম্বিয়াত নিয়মীয়াকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় যোগ চেম্পিয়নশ্বিপ অনুষ্ঠিত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে। ২০২৫ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত চৰকাৰী বিষয়াসকলৰ অংশগ্ৰহণে এই পদক্ষেপক আৰু অধিক শক্তিশালী কৰি তুলিলে।

বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত পৰিৱৰ্তনৰ এখন ছবিঃ

আহমেদাবাদত অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম বিশ্ব যোগাসন চেম্পিয়নশ্বিপত ১৮ জনীয়া জাম্বিয়াৰ এটা দলে অংশগ্ৰহণ কৰে। দলটোৰ ছয়গৰাকী খেলুৱৈৰ ভ্ৰমণ আৰু অংশগ্ৰহণৰ খৰচ ভাৰতীয় পৰিয়ালে বহন কৰিছিল। এই প্ৰতিযোগিতাত জাম্বিয়াই মুঠ ছটা পদক লাভ কৰে। যুৱ খেলুৱৈ নিয়া বিজয়বৰ্গিয়াই তিনিটা ৰূপৰ পদক লাভ কৰি বিশেষ ৰূপ ধাৰণ কৰে। এই অনুষ্ঠান কেৱল জাম্বিয়াতে সীমাবদ্ধ নাছিল। ৰুৱাণ্ডা, নাইজাৰ, চাড, ছিয়েৰা লিয়ন, লেচোথো, উগাণ্ডা, তাঞ্জানিয়াৰ দৰে দেশৰ খেলুৱৈসকলেও অংশগ্ৰহণ কৰে। এই অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ বহুতেই ভাৰতত অধ্যয়নৰ সময়ত যোগৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল। নাইজাৰৰ প্ৰতিনিধি মহামাডু ছানুছি ইছিয়াই আঙুলিয়াই দিয়ে যে তেওঁৰ দেশত যোগ দিৱসৰ অনুষ্ঠানসমূহে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে আৰু এতিয়া প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰা হৈছে।

ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ পৰা বিশ্বব্যাপী ক্ৰীড়ালৈকে

বিশ্ব যোগাসন চেম্পিয়নশ্বিপত স্পষ্ট হৈ পৰিছে যে যোগ এতিয়া স্বাস্থ্য আৰু জীৱনশৈলীৰ মাজতে সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাই, বৰঞ্চ প্ৰতিযোগিতামূলক ক্ৰীড়া হিচাপেও নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। চিতুলা এলবাৰ্টৰ কাহিনীয়ে এই ৰূপান্তৰৰ প্ৰতীক—বস্তাৰে নিৰ্মিত মেটৰ ওপৰত যিটো অভ্যাস হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল, সেয়া এতিয়া বিশ্বৰ মঞ্চত উপনীত হৈছে। এই সমগ্ৰ যাত্ৰাত ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য, ভাৰতীয় জনগোষ্ঠীৰ সহযোগিতা, বিশ্বজনীন সংযোগে এক সুদৃঢ় ভেটি গঢ়ি তুলিছে।

হিন্দুস্থান সমাচাৰ / অৰৱিন্দ