উদয়পুৰ, ১৭ জুন (হি.স.)। ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ সৰসংঘচালক ডা০ মোহন ভাগৱতে কয় যে ভাৰতৰ ইতিহাস দাসত্বৰ নহয়, আক্ৰমণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে অবিৰত সংগ্ৰামৰহে হৈ আহিছে। হালদীঘাটীৰ যুদ্ধ কেৱল মহাৰাণা প্ৰতাপ বা তেওঁৰ সৈন্যৰ যুদ্ধই নহয়, সমগ্ৰ সমাজৰ সামূহিক প্ৰতিৰোধৰ প্ৰতীক আছিল। তেওঁ কয় যে উপলব্ধ ঐতিহাসিক তথ্য আৰু নিজেই মোগল বুৰঞ্জীবিদসকলৰ বিৱৰণীয়ে স্পষ্টকৈ দেখুৱাইছে যে হালদীঘাটীত মহাৰাণা প্ৰতাপ বিজয়ী হৈছিল।

ভাগৱতে বুধবাৰে উদয়পুৰৰ গান্ধী ময়দানত মহাৰাণা প্ৰতাপৰ ৪৮৬ সংখ্যক জন্ম জয়ন্তী আৰু হালদীঘাটী বিজয়ৰ ৪৫০ বছৰীয়া জয়ন্তী উপলক্ষে আয়োজন কৰা ‘ৰাষ্ট্ৰ চেতনা সংকল্প সভা’ত ভাষণ প্ৰদান কৰে। তেওঁ কয় যে আজি সমগ্ৰ দেশতে মহাৰাণা প্ৰতাপৰ জন্ম বাৰ্ষিকী শ্ৰদ্ধা আৰু গৌৰৱেৰে পালন কৰা হৈছে। আত্মসন্মান, স্বাধীনতা, সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ বাবে যুঁজ দিয়া মহান ব্যক্তিসকলক ৰাষ্ট্ৰই মনত ৰখাৰ এইটোৱেই প্ৰমাণ।

তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল যে হালদীঘাটী যুদ্ধত সামৰিক, সম্পদ, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ হাতত আছিল। মহাৰাণা প্ৰতাপৰ সম্পদ সীমিত, ধন কম, তুলনামূলকভাৱে কম সামৰিক শক্তি আছিল, তথাপিও তেওঁ সংগ্ৰামত অটল আছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে ভাৰতীয় সমাজে কেতিয়াও বশতাক সহজে গ্ৰহণ কৰা নাই। যেতিয়াই কোনো আক্ৰমণকাৰীয়ে এই ভূমি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, তেতিয়াই সেই মুহূৰ্তৰ পৰাই প্ৰতিৰোধৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল।

সৰসংঘচালকগৰাকীয়ে উল্লেখ কৰে যে ইতিহাসৰ বহু ঘটনা সময়ে সময়ে এটা নিৰ্দিষ্ট আখ্যানৰ ভিতৰত উপস্থাপন কৰা হৈছে। হালদীঘাটী যুদ্ধৰ প্ৰেক্ষাপটতো একেধৰণৰ পৰিস্থিতি স্পষ্ট হৈ পৰিছে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে মোগল ইতিহাসবিদসকলৰ বিৱৰণীত নিজেই উল্লেখ আছে যে যুদ্ধৰ সময়ত মোগল সৈন্যই পিছুৱাই যাবলগীয়া হৈছিল। যুদ্ধৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত যদি মোগল সেনাই ধাৰাবাহিকভাৱে কঠিন পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু যুদ্ধৰ পিছতো ভয় আৰু নিৰাপত্তাহীনতাৰ অৱস্থাত থাকিছিল, তেন্তে প্ৰকৃততে কোনে জয়ী হৈছিল সেই বিষয়ে বিবেচনা কৰাটো প্ৰয়োজনীয়।

যুদ্ধৰ বিভিন্ন পৰিঘটনাৰ কথা উল্লেখ কৰি ভাগৱতে কয় যে প্ৰথম আক্ৰমণত মোগল সৈন্যই পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হৈছিল। দ্বিতীয় পৰ্যায়ত প্ৰতাপৰ সেনাৰ বীৰত্ব ইমানেই ফলপ্ৰসূ হৈছিল যে শত্ৰুৰ আগশাৰীৰ যোদ্ধাসকলে যথেষ্ট ক্ষতিৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল। চেতকৰ অতুলনীয় সাহস আৰু যুঁজৰ দক্ষতাৰ কথাও তেওঁ উল্লেখ কৰে। তৃতীয় পৰ্যায়ৰ যুদ্ধৰ পিছত মোগল সেনাৰ এনে অৱস্থা আছিল যে মুকলিকৈ আগবাঢ়ি যাবলৈ সাহস কৰিব নোৱাৰিলে আৰু নিজকে ৰক্ষাৰ প্ৰচেষ্টাত ব্যস্ত হৈ পৰিল।

তেওঁ কয় যে ভাৰতৰ ইতিহাস পৰাজিত হৈ আত্মসমৰ্পণ কৰাসকলৰ ইতিহাস নহয়, বৰঞ্চ অবিৰতভাৱে যুঁজ দিয়াসকলৰ ইতিহাসহে। তেওঁ কয় যে স্পেইনৰ পৰা চাইবেৰিয়ালৈকে নিজৰ প্ৰভাৱ প্ৰতিষ্ঠা কৰা পশ্চিমৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আগ্ৰাসী ঢৌৱে ভাৰতত প্ৰৱেশ কৰিব বিচাৰিছিল যদিও বাপ্পা ৰাৱাল, ললিতাদিত্য, আৰু অন্যান্য বীৰসকলৰ বাবে ইয়াত আকাংক্ষিত সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল।

ভাগৱতে কয় যে ভাৰতীয় সমাজে বহু অসুবিধা আৰু সংগ্ৰামৰ সন্মুখীন হৈছিল, কিন্তু নিজৰ সংস্কৃতি আৰু ধৰ্ম ৰক্ষা কৰিছিল। তেওঁ কয় যে সমাজত পাৰ্থক্য থাকিব পাৰে, কিন্তু যেতিয়া জাতি আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি ভাবুকি আহি পৰে তেতিয়া ভাৰতীয় সমাজখন একত্ৰিত হৈ থিয় হয়। কিন্তু সমাজখন কেৱল সংকটৰ সময়তে নহয়, স্বাভাৱিক পৰিস্থিতিতো একত্ৰিত আৰু সংগঠিত হৈ থকাটো প্ৰয়োজন। মহাৰাণা প্ৰতাপৰ জীৱনত এই বাৰ্তাক সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।

ঐতিহাসিক উদাহৰণ দি তেওঁ কয় যে ইতিহাস প্ৰায়ে বিজয়ী বা ক্ষমতাৰ ঘনিষ্ঠ লোকৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা ৰচনা কৰা হয়। বাবু কুঁৱৰ সিঙৰ কথা উল্লেখ কৰি তেওঁ কয় যে ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে হোৱা সংগ্ৰামত তেওঁ পুনৰ ৰাজ্য লাভ কৰি দীৰ্ঘদিন স্বতন্ত্ৰভাৱে শাসন কৰিছিল যদিও কিছুমান ঐতিহাসিক বিৱৰণীত পৰিঘটনাক বেলেগ ধৰণে উপস্থাপন কৰা হৈছে। একেদৰে হালদীঘাটী যুদ্ধ সম্পৰ্কীয় তথ্যসমূহো পুনৰ পৰীক্ষা কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে।

সৰসংঘচালকজনে কৈছিল যে মহাৰাণা প্ৰতাপক হিন্দু সূৰ্য্য বুলি কোৱা হয়। তেওঁ কেতিয়াও নিজৰ ধৰ্ম, আত্মসন্মান আৰু মূল্যবোধৰ লগত আপোচ কৰা নাছিল। তেওঁৰ সংগ্ৰাম ব্যক্তিগত লাভ বা ক্ষমতাৰ বাবে নহয়, সমাজ, সংস্কৃতি, জাতিৰ সুৰক্ষাৰ বাবেহে আছিল। জীৱনৰ মাজেৰে তেওঁ আদৰ্শ শাসন আৰু কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰ কেনেকৈ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰি তাৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিলে। মহাৰাণা প্ৰতাপৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰাজিৰ ওপৰত এতিয়াও বিস্তৃত অধ্যয়নৰ প্ৰয়োজন আছে, আৰু নতুন প্ৰজন্মই তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা প্ৰেৰণা ল’ব লাগে বুলিও তেওঁ কয়।

সভাত ভাষণ দি নিম্বাৰ্ক পীঠৰ মুৰব্বী শ্ৰীজী শ্যামচৰণ মহাৰাজে কয় যে আজি সমাজত ঐক্য, সংগঠন, সাংস্কৃতিক মূল্যবোধৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজন। তেওঁ কয় যে সমাজখনে বিভাজনকাৰী প্ৰৱণতাৰ পৰা আঁতৰি থাকি ইতিবাচক, গঠনমূলক, আৰু ৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে লাভজনক পথত আগবাঢ়িব লাগে। ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মূল বাৰ্তা হৈছে সম্প্ৰীতি, ঐক্য, আৰু জনকল্যাণ, আৰু এই মনোভাৱৰ ভিত্তিত ৰাষ্ট্ৰক আগুৱাই নিব পাৰি।

হিন্দুস্থান সমাচাৰ / মনোজ কুমাৰ শইকীয়া