পশ্চিম জয়ন্তীয়া হিলছ (মেঘালয়), ২৪ এপ্ৰিল (হি.স.)। খাছি–পনাৰ (জয়ন্তীয়া) সম্প্ৰদায়ৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ স্বদেশী আধ্যাত্মিক সমাবেশ ৩৬তম চেং খিহলাং (টিয়েন ফাইৰা / লুমফুং) ১৭ৰ পৰা ১৯ এপ্ৰিল ২০২৬লৈ ৱেষ্ট জয়ন্তীয়া হিলছ জিলাৰ চেইন ৰাইজ মুথলংত সফলভাৱে অনুষ্ঠিত হয়। ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ সূত্ৰই শুকুৰবাৰে এই তথ্য প্ৰকাশ কৰে। ১৯৮১ চনত প্ৰতিষ্ঠিত এই অনুষ্ঠানটো ৩০–৪০জন অংশগ্ৰহণকাৰীৰ সৰু সমাবেশৰ পৰা বৰ্তমান লাখ লাখ স্বদেশী ধৰ্মাৱলম্বীৰ এক বৃহৎ আধ্যাত্মিক সমাবেশলৈ পৰিণত হৈছে, যি সাংস্কৃতিক নিৰন্তৰতা, পৰিচয় আৰু আধ্যাত্মিক দৃঢ়তাৰ জীৱন্ত প্ৰতীক।

সমাবেশত ভাষণ প্ৰদান কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ অসম ক্ষেত্ৰ প্ৰচাৰ প্ৰমুখ ডা. সুনীল মোহান্তীয়ে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ স্বদেশী পৰম্পৰাক ভাৰতৰ বৃহৎ সভ্যতাগত পৰিপ্ৰেক্ষিতত বিশ্লেষণ কৰে। তেওঁ কয় যে প্ৰাচীন ভাৰতৰ মুল সাৰ বুজিবলৈ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চললৈ চাব লাগিব, য’ত পৰম্পৰাবোৰ এতিয়াও নিজস্ব আৰু আধ্যাত্মিক ৰূপত জীৱন্ত হৈ আছে।

মেঘালয়ৰ বাপোতি সাহোন ঐতিহ্যৰ কথা উল্লিখন কৰি তেওঁ উৰ্মি ৰাণী (প্ৰায় ৬০০–৬৩০ খ্ৰীষ্টাব্দ), কৃষক পাতৰ, হাতক আৰু গুহক আদি শাসকসকলক স্মৰণ কৰে। তেওঁ লগতে জয়ন্তীয়াপুৰৰ ঐতিহাসিক গুৰুত্বৰ কথা কয়, যি ১৮৩৫ চনত ব্ৰিটিছ অধিগ্ৰহণৰ পূৰ্বে জয়ন্তীয়া সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল। তদুপৰি প্ৰভাত ৰায় ছিয়েম (১৫০০–১৫১৬), লক্ষ্মী সিনহা (১৬৭০–১৭০১), যিয়ে ১৬৮০ চনত জয়ন্ত ৰাজবাড়ী নিৰ্মাণ কৰিছিল, আৰু অন্তিম শাসক ৰাজেন্দ্ৰ সিং ছিয়েম (১৮৩২–১৮৩৫)ৰ বিষয়েও উল্লেখ কৰে।

ঔপনিৱেশিক শাসনৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামৰ স্মৃতি উল্লেখ কৰি তেওঁ ইউ তিৰোট সিং, ইউ কিয়াং নাংবাহ আৰু পা টোগান সাংমাৰ ত্যাগক স্মৰণ কৰে, যিসকলে স্বাধিকাৰ আৰু পৰিচয় ৰক্ষাৰ বাবে আত্মবলিদান দিছিল।

ডা. মোহান্তীয়ে স্বদেশী ঐতিহ্যৰ সমৃদ্ধিৰ কথা উল্লেখ কৰি মেনহিৰ আৰু ড’লমেন আদি মেগালিথিক পৰম্পৰাক প্ৰাচীন সভ্যতাৰ স্থায়ী প্ৰতীক বুলি বৰ্ণনা কৰে। তেওঁ নাৰ্টিয়াং দুৰ্গা মন্দিৰ আৰু বৰ্তমান বাংলাদেশস্থিত জয়ন্তীয়া শক্তিপীঠৰ আধ্যাত্মিক গুৰুত্বৰ কথাও উল্লেখ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও মেঘালয়ত প্ৰায় ৩,০০০ বছৰৰ পুৰণি লৌহ-গলন পৰম্পৰা থকাৰ কথাও উল্লেখ কৰি ইয়াক উন্নত স্বদেশী জ্ঞান-প্ৰণালীৰ প্ৰমাণ বুলি উল্লেখ কৰে।

বিভিন্ন পৰম্পৰাৰ ভিতৰত নিহিত দাৰ্শনিক ঐক্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি তেওঁ কয় যে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ন্যিশী, আপাতানি, গালো, মিচিং আৰু কছাৰী আদি জনগোষ্ঠীৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাসত পঞ্চভূত (পৃথিৱী, জল, অগ্নি, বায়ু আৰু আকাশ)ৰ প্ৰতি সন্মান এক সাধাৰণ ভিত্তি। তেওঁ ঋগ্বেদৰ “একোহম বহুস্যাম” বাণীৰ উল্লেখ কৰি কয় যে বৈচিত্ৰ্য একেটা সত্যৰ বহু ৰূপত প্ৰকাশ আৰু ভাৰতীয় দৃষ্টিভংগীত ই একতাৰেই প্ৰতিফলন।

তেওঁ স্বদেশী ধৰ্মসমূহক বিশ্বৰ আধুনিক সভ্যতা আৰু সংগঠিত ধৰ্মসমূহৰ মূল উৎস বুলি অভিহিত কৰি কয় যে যিদৰে গংগাৰ অস্তিত্ব গংগোত্ৰীৰ সৈতে জড়িত, তেনেদৰে আধুনিক সভ্যতাও স্বদেশী পৰম্পৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সাংস্কৃতিক অধ্যয়ন পৰিষদ (আইচিচিএছ)ৰ কথাও উল্লেখ কৰে, যিয়ে মাওৰি, এব’ৰিজিনেল, এজটেক আৰু জুলু আদি বিশ্বৰ ৪০ৰো অধিক স্বদেশী পৰম্পৰাক একত্ৰিত কৰি “সকলো এক” বাণী প্ৰচাৰ কৰে।

ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ শতবৰ্ষ উপলক্ষে তেওঁ “পঞ্চ পৰিৱর্তন”ৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত জোৰ দিয়ে, যাৰ ভিতৰত পৰিয়াল মূল্যবোধ সংৰক্ষণ, পৰিৱেশ সুৰক্ষা, সামাজিক সমন্বয়, স্বত্ববোধৰ বিকাশ আৰু নাগৰিক কৰ্তব্য পালন অন্তৰ্ভুক্ত। তেওঁ নিয়ম খাছিৰ মূল নীতি—“টিপ ব্ৰিউ টিপ ব্লেই”, “টিপ কুৰ টিপ খা” আৰু “কমাই ইয়া কা হক”—ৰ উল্লেখ কৰি কয় যে সত্যিকাৰ আধ্যাত্মিকতা আচৰণ, দয়া আৰু নিঃস্বাৰ্থ সেৱাত প্ৰকাশ পায়।

তিনিদিনীয়া কাৰ্যসূচীত প্ৰথম দিনা প্ৰতিনিধিসকলৰ আগমন আৰু পৰম্পৰাগত মাৱবিন্না (মোনোলিথ) শোভাযাত্ৰা অনুষ্ঠিত হয়। দ্বিতীয় দিনা প্ৰতিষ্ঠাপন, সজাগতা অধিৱেশন আৰু প্ৰাৰ্থনা অনুষ্ঠিত হয় আৰু তৃতীয় দিনা এক বৃহৎ সমাপনী অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়। ৩০ৰো অধিক চেইন ৰাইজ আৰু চেং খাছি একাইয়ে পৰম্পৰাগত গান আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি সমাজখনৰ সমৃদ্ধ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য প্ৰদৰ্শন কৰে।

এই অনুষ্ঠানত মেঘালয়ৰ উপ-মুখ্যমন্ত্ৰী স্নিয়াওভালাং ধৰ, মন্ত্ৰী ৱাইলাডমিকি শ্যল্লা, মন্ত্ৰী সানব’ৰ শুল্লাই, বিধায়ক মেথিউ বিয়ণ্ডষ্টাৰ কুৰবাহ, জেএইচএডিচিৰ উপ-মুখ্য কাৰ্যবাহী সদস্য লাস্কি ৰিম্বাই, সদস্য চুকি লাপাসাম আৰু ৰিকুট পাৰিয়েনকে ধৰি বহু বিশিষ্ট ব্যক্তিয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে। লগতে শাংপুং, ৰালিয়াং, জোৱাই আৰু নাংবাহ এলেকাৰ ড’ল্লই আৰু বিভিন্ন বিভাগৰ বিষয়াসকল উপস্থিত থাকে।

৩৬তম চেং খিহলাং এক শক্তিশালী বাৰ্তাৰ সৈতে সমাপ্ত হয়, য’ত ঐক্য, সাংস্কৃতিক গৌৰৱ আৰু স্বদেশী পৰম্পৰা সংৰক্ষণৰ জৰিয়তে এক সমন্বিত, আধ্যাত্মিক আৰু অন্তৰ্ভুক্তিমূলক সমাজ গঠনৰ প্ৰয়োজনীয়তা পুনৰ দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিপন্ন কৰা হয়।

------

হিন্দুস্থান সমাচাৰ / শ্ৰীপ্ৰকাশ